Storythai

ตอนนี้ไดกลุ่มร้างเหลือเกิน หลายสิ่งหลายในไดเปลี่ยนแปลงไป

ก็เหมือนกับกลุ่มของพวกเราแหล่ะ ที่ตอนนี้อะไรๆมันก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

รู้...ว่าการมาอัพครั้งนี้คงไม่มีใครเข้ามาอ่านหรอก มันไม่ใช่อย่างเมื่อก่อนแล้วหนิ

ที่พอเวลามีเรื่องทุกคนก็จะเข้ามาระบายกันในไดกลุ่ม

เอาเหอะ อย่างน้อยก็อาจจะมียังมีคนที่จำมันได้อยู่

เนิ่นนานแล้วนะที่เราไม่ได้อัพเดทไดกันเลย ตั้งแต่วันลอยกระทงและวันเกิดแพร

จริงๆอยากจะมาอัพตั้งแต่ไปทะเลแล้วแหล่ะ แต่ก็ลืมไปเฉย

ไม่เป็นไรนะ วันนี้เรากลับมากู้ไดกลุ่มคืนแล้ว มันจะต้องมีต่อไปเรื่อยๆ

ไม่อยากรู้หรอกนะว่าปัญหามันเกิดขึ้นเพราะใคร

แต่ที่อยากรู้ในตอนนี้ก็คือ พวกเราทั้ง 18 คน ยังรักกันเหมือนเดิม ?

ที่เรารวมกลุ่มกันมาเพราะอะไร ก็เพราะความรักไง

พวกเราไม่ได้รวมกลุ่มตามกระแส หรือเห็นว่ามีกลุ่มให้อยู่ก็เลยอยู่

มันไม่ใช่อ่ะ หรือว่ามีคนคิดแบบนั้น ???

ถ้าเป็นแบบนั้นมันก็ไม่ใช่คนแล้วหล่ะ จิตใจมันทำด้วยอะไร

ที่ไม่เห็นความหมายของคำว่า " เพื่อน " ที่มันค้ำหัวอยู่ทุกวันนี้

เหตุการณ์ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ดูเหมือนว่ามันจะถลำลึกไปมาก

ยากที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ ที่จริงมันจะเป็นเหมือนเดิมได้

แต่ก็คงต้องใช่เวลาปรับเข้ามากันใหม่ใช่ไม๊หล่ะ

อยากนะ อยากให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม

กลับมาเป็น 18 ลิส ที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งแต่ม.2

จริงๆแล้วก็อาจจะก่อนม.2 ซะด้วยซ้ำ

ตอนนั้นพวกเรารักมาก ยิ่งตอนที่อยู่มอปลาย

เรารู้สึกได้ว่าพวกเราดูสนิทกันมากยิ่งขึ้น

ถึงแม้ว่าจะเจออุปสรรคมากมาย แต่พวกเราก็ฝ่าฟันมันไปด้วยกัน

มีหลายอย่างที่จะอยากบอกให้พวกแกทุกคนรับรู้

แต่พอมันมาถึงตอนนี้เรากลับไม่สามารถถ่ายทอดให้พวกแกรับรู้ได้

มันเป็นสิ่งที่อยู่ในใจอ่ะ เราแค่อยากให้เราทุกคนกลับมารักกันเหมือนเดิม

จะได้ไม๊ ขอแค่นี้ไม่มากไปหรอกนะ กลับมาเป็นกลุ่มลิสที่มี

อุ้มฟรอยด์เกลการ์ดเจินใหม่หมิวมนมุกใจมุกฮาอรแพรแพทเตินเติ้ลตุ๊กวันทราย

รู้ว่าสภาพจิตใจของพวกแกในตอนนี้กำลังย่ำแย่

พวกแกจะรับรู้บ้างไม๊ว่าพวกเราที่เหลือกำลังร้องไห้กันอยู่

ร้องกันทุกวี่ทุกวัน ให้ใครกันหล่ะ ให้คนที่ไม่เห็นค่าของพวกเราหรอ

ไม่รู้นะว่าพวกแกยังเห็นค่าของพวกเราอยู่รึป่าว

แต่อยากจะบอกว่าที่ทำไปทั้งหมดก็เพื่อตัวแกเอง

ถ้าไม่รัก ไม่ห่วง ไม่หวังดี ก็คงไม่ทำแบบนี้หรอกนะ

เพราะไม่อยากเห็นเพื่อนเสียใจ เหมือนที่มันเคยเกิดขึ้นมาแล้ว

ใครๆก็ไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยหรอกนะ

อะไรที่มันพลาดไปแล้วก็ให้มันพลาดไป เราก็แก้ไขมันสิ

จะไปทำให้มันเกิดขึ้นอีกทำไมกันว่ะ อย่าชวนกันไปในทางที่ผิด

อย่าคิดว่าตัวเองเข้าใจเพื่อนมากที่สุดแค่คนเดียว

ยังมีเพื่อนอีก 16 คน ที่เข้าใจแกเสมอมา ไม่ว่าสิ่งที่แกทำนั้น

มันจะผิดหรือถูกก็ตามทีเถอะ ดูเหมือนว่าพวกเราจะด่า จะว่า ไม่พอใจ

แต่สุดท้ายยังไงพวกเราก็ยอม ถึงว่าบางทีจะโกรธ จะเคือง กันยังไง

พอถึงเวลาก็ต้องง้ออยู่ดี เป็นฝ่ายเข้าหาตลอดเวลา

มันต้องคนละครึ่งทางดิว่ะ 50-50

พวกเราทุกคนให้แก 100 นะ แต่แกให้พวกเรากลับมา 0

มันก็จะไม่มีประโยชน์อะไรเลย งั้นที่พวกเราทำไปก็เสียเปล่าหมดสิ

เฮ้อ...ไม่มีอะไรจะพูดแล้วอ่ะ

ถ้ารู้ว่าพูดไปก็ไม่คิดจะเข้าหากันเลย

ได้แต่หวังว่าทุกอย่างมันจะต้องดีขึ้นกว่านี้

สุดท้าย รักพวกแกทุกคนเหมือนเดิม